کاش می شد سرزمین عشق را

                                        در  میان  گامها  تقسیم  کرد

کاش  می شد با  نگاه  شاپرک

                                       عشق را بر آسمان تفهیم کرد

کاش می شد با دو چشم عاطفه

                                        قلب سرد آسمان را  ناز کرد

کاش می شد با پری ازبرگ یاس

                                        تا طلوع سرخ گل پرواز کرد

کاش می شد  با  نسیم   شامگاه

                                      برگ زرد یاس ها را رنگ کرد

کاش می شد  با  خزان   قلبها

                                      مثل دشمن عاشقانه  جنگ کرد

کاش میشد در سکوت دشت شب

                                       ناله  غمگین   باران  را  شنید

بعد دست قطره هایش را گرفت

                                       تا   بهار  آرزوها   پر  کشید

کاش می شد مثل یک حس لطیف 

                                        لابه لای  آسمان   پر نور شد

کاش می شد چادر شب را کشید

                                         از نقاب شوم ظلمت دور شد

کاش می شد  از  میان  ژاله ها

                                       جرعه ای از مهربانی را چشید

در جواب خوب ها جان هدیه داد

                                          سختی  و نا مهربانی را ندید

کاش میشد با محبت خانه ساخت

                                         یک اطاقش رابه  مرواریدداد

کاش می شد  آسمان   مهر   را

                                        خانه کرد و به گل خورشید داد

کاش می شد که دلی را شاد کرد

                                       برلب خشکیده ای یک غنچه کاشت

کاش میشد  در ستاره غرق  بود

                                       در نگاهش عاشقانه  تاب خورد

کاش می شد  مثل  قو های  سپید

                                       از لب دریای مهرش آب خورد

کاش می شد  جای  اشعار  بلند

                                      بیت ها  را  ساده  و  زیبا  کنم

کاش می شد برگ برگ بیت را

                                       سرخ  تر  از واژه   رویا کنم

کاش میشد با کلامی سرخ وسبز

                                       یک دل غمدیده را تسکین دهم

کاش می شد با  تمام  حرف ها

                                      یک دریچه  به  صفا  را واکنم

کاش میشد در نهایت راه عشق

                                       آن  گل  گم گشته  را  پیدا کنم

رنگ خدا

پسرک جلو آمد.پیرمرد خندید.از قیافش معلوم بود خیلی کنجکاو است.آستین پیرمرد را کشید:

-آسمان چه رنگی است؟

-آسمان؟آبی است.مثل قلب بچه ها.مثل چشم های تو...

-مثل چشم هایم؟...

سال ها می گذشت.پسرک هرروز می آمد وسوال تازه ای می کردوپیرمرد پاسخش را می داد.پسر بزرگتر شد وپیر مرد پیرتر.حالا پسرک خیلی چیزها می دانست.می دانست آسمان آبی است،خورشید زرد است،پاییز نارنجی،بهار سبز،ابرسفید،محبت نیلی ودوستی صورتی است.اما هنوز چیزی باقی مانده بود.باید می فهمید.اما پیرمرد این آخری ها نمی توانست حرف بزند.

-آخرین سوال ...به این سوالم جواب بده.

پیرمرد فقط سرفه می کرد.

-خواهش می کنم بگو...بگو خدا چه رنگی است؟

سرفه پیرمرد شدت گرفت.از شدت سرفه روی رختخوابش افتاد.پسرک دستش را گرفت.پیرمرد دست پسرک را فشرد آن را باتمام نیرو بلند کرد و روی قلب پسر گذاشت.پسرک تپش قلب را حس کرد.پیرمرد دیگه سرفه نمی کرد.پسرک جواب آخرین سوالش را گرفته بود.